البته من مراقب حرفهای ساده ی خودم هستم
به گمانم قاصدکی دارد
به سمت یک سرچشمه ی دور می رود
هر چه هم که نباشد
خبری که هست...
نوشته هاي پيشين
آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
پيوندها
..!؟ همه آنچه كه ميتوانم بنويسم..!
خلوت خُلدِ خُلود
سینوس
قسـم به دل دیونــه
شعار عشق می دهم و صدای معشوق نمی شنوم
سکوت فکر
زمزمه های یه پسر غمگین
صلح سپید
دوره ی دوست داشتنی بود،
اما دلم نمی خواهد بار دیگر بر گردد.
حتماً چیزی در این حال هست
که گذشته را غیر قابل بازگشت می کند.
شاید آن مجهول تاراج عاطفه باشد!!!
به قول قیصر امین پور:
ما سرمان نمی شود
دلمان که می شود...
به چشمهای طرف مقابلت نگاه می کنی،
نمی دانی چه حسی نسبت به تو دارد...
از چشمهایش می ترسی!
یاد شازده کوچولوی دوست قدیمی ات می افتی،
آرزو می کنی کنارش باشی
به حقارت جنونت لبخند می زنی...
انگار فکر می کردی تا آخر دنیا فرصت داری،
به خاطرش با قلبت بی رحم می شوی،
و پیمان ناگسستنی ات را می شکنی...
پی نوشت:
مدام این دیالوگ در ذهنم تکرار می شود:
"یک پایان تلخ بهتر از یک تلخی بی پایان است"
نهایت تاختن با بیقراری، خستگی ست!
اگر جهانم به نسیم خنکی زیر و رو شود،
افتخار من نه به آن است که دنیای سستم ویران می شود
که نواختن نسیم را نشان پاکی می یابم.
آه... خدای من...
چه بیگانه باید گریست،
بر انبوه دردی که جانکاه و افزودنیست.
"برای تنهایی هایم چراغ بیاور"
راه تاریک است
وتنها آنچه که نور می پراکند وجود تو در ابتدای راه است!
مانده ام در میانه های مسیر،
اگر پیش روم نمی دانم به چه می رسم،
و اگر بازگردم، شاید بودن تو سراب باشد...
پی نوشت:
تنها دو روز از فرصتم باقی ست!!!...
کس دیگری نوشت – تو کامل کردی – من برای چندمین بار تکرار می کنم.
دستهایمان را داده ایم به هم... شدیم شریک رنج شانه های هم
راستی... معنای دست دادن را می دانی؟
دوست دارم از اینجا به بعد...فقط بخندیم
بخندیم و زیبا باشیم
آنقدر بخندیم که عالم بخندد
می خواهم از اینجا به بعد یک دنیا ماه تازه بیاورم
کنار پنجره ی کوچک اتاقت
که عاشق شوی!
می خواهم ویران شوم که آباد شوم...
تا بفهمی...
تا بفهمم که چه قدر دوستت دارم
خوب نگاهم کن
پر می کشم به آغوش باز هر شبت !
به خطوط سرنوشت شیرینی که دخترک کولی برایت می خواند...
و دست وعده می دهم... می بینی؟
هیچ خنجری در آستین پنهان نکرده ام
و همچنان که تو را می بوسم... طنابی در ذهن نمی بافم
این وعده بماند میان ما...
تا آن روز که شریک رویاهایت شوم!
معنای دست دادن همین است...
همین است...
همین!
خودت خوب می دانی که نه تو از من می بری و نه من از تو...
کاش می توانستی ببینی که برای تو می نویسم،
"به قول سید: دلم که تنگ می شود خاک را می بویم"
پی نوشت:
یکی از بهترین هدیه هایی که گرفتم یه فایل mp3 بوده،
امروز بارها برای خودم تکرارش کردم.
خاطرات چند سال پیش را زنده می کند،
صبح زود، هوای سرد، صدای کلاغ ها...
مجبور بودیم سر بالایی کوه مانندی را زیر باران آهسته برویم،
وقتی می رسیدیم، خیس بودیم
اما خنده هایی تکرار نشدنی روی لبهایمان بود!
در حالی که همه با هم تکرار می کردیم:
تیشه و ریشه جمع بسته نمی شوند مگر به نابودی...
امروز زنگ زدم که تولدتو تبریک بگم،
مثل همیشه سر حال و شاد بودی
همیشه از حرف زدن با تو روحیه می گیرم.
گفتی به خاطر اتفاقهایی که دوست داشتنی نیستن به خدا توکل کنم،
گفتی بگم خدایا اینم برای تو!!!
وقتی گفتم صد و بیست ساله بشی، دلیلشو ازم پرسیدی،
من نمی دونستم!
این طوری توضیح دادی :
چون هر سال 365 روز و 6 ساعته،
خوب ما به جای اون 6 ساعت هر چهار سال یه بار یه روز اضافه می کنیم،
در نتیجه برای اضافه شدن سی روز یا همون یک ماه باید 120 سال بگذره
که در زمان های گذشته پادشاههایی مثل کوروش و داریوش تصمیم می گیرن
به جای هر چهار سال یه روز هر 120 سال یه ماه اضافه کنن
وتوی اون ماه فقط خوش باشن وجشن بگیرن واز مردم مالیات نگیرن و...
به همین خاطر برای روز تولد آدما 120 ساله شدنشون رو آرزو می کردن
تا بتونن اون یه ماه خوشی رو ببینن.
برای من که هیچ وقت به این موضوع فکر نکرده بودم مطلب جالبی بود.
بعد از اینکه گوشی رو گذاشتم به حرفات فکر کردم
و دیدم که اتفاقهای خوب کم نیستن.
"تولدت مبارک"
حدود شش سال بود که آبانماه برایم معنی خاصی داشت،
امسال سنگین است کمی این آرامش...
امشب باز هم اینجا باران می بارد،
شک ندارم که این بار فقط به خاطر من است!!!
روی آب نقش گل می سازند،
من حس می کنم!
احساسم اشتباه نیست،
کسی صدایم می کند.
برمی گردم...
آن طرف تر ایستاده ای
به شادی نگاهم می کنی...
این تعبیر خواب من است!
به اجبار آتش دلم را زیر فواره ها خاموش می کنم...
پی نوشت:
چرا این دمهای شادمانی می گذرند؟
از چه رو بشر که دارای بازوان توانا و اراده ای استوار است،
می گذارد این لحظات خوشی را از کنارش بربایند؟
از کجا که دیگر آنها باز گردند؟
کدامیک از آدمیان را توانایی آن است که نیکبختی گریخته را باز آورد؟
"ویکتور هوگو"
به کلمه ی تکراری که می رسم، خط می زنم چرا؟
مگر زندگی تکرار دوباره و چند باره ی تاریخ نیست؟
مگر دیروز من گوشه ای از تاریخ زندگیم محسوب نمی شود؟
نگاهی که اول به متنی کوتاه دوخته می شود بعد به آسمان!
پرنده هایی که طوری پشت سر هم حرکت می کنند که انگار با نخی نامرئی به هم متصلند.
آنچه که مرور می شود برگشت به یک عصر بارانی ست،
تکرار واژه ها نشانه ی سلامت روح است!
چیزی اگر قابل فهم نیست نشان سنگدلی نویسنده است...
این سادگی ست که شیرینی می آفریند،
اگر نه چند رویی قبلاً آزموده شده است.